|

Een jaar lang werken in Haïti

21-10-2011 | webredactie

Iets meer dan een jaar geleden (6 oktober 2010) schreef ik hier mijn eerste blog vanuit Haiti. Inmiddels zijn we nu dus alweer een jaar verder. De tijd vliegt, er is veel werk verzet en toch is de stroom nieuw werk nog altijd onophoudelijk. Maar hoe is het eigenlijk, om een jaar lang te werken en te leven in Haiti? Want hoewel er zeker ook overeenkomsten zijn met werken in Nederland (ook hier zitten we af en toe wel eens op kantoor) is de dagelijkse realiteit hier natuurlijk wel iets anders. 

Alleen al in mijn eerste twee maanden hier maakten we de nodige heftige dingen mee: een grootschalige uitbraak van cholera, een orkaan (Thomas) die even kwam buurten, en rampzalig verlopen verkiezingen die leidden tot ernstige onrusten. Hoewel ik van tevoren wist dat Haiti niet een gespreid bedje zou zijn waren het zeker lekkere binnenkomers die meteen duidelijk maakten dat ik nu toch echt in een iets andere wereld was verzeild.

Maar het ging door: weer twee maanden verder en we hadden een week vast gezeten in ons huis (de onrusten op straat liepen uit de hand), werden gedwongen het kantoor kortstondig te sluiten (de veiligheid van het personeel kon niet worden gegarandeerd) en waren getuige van de bizarre terugkeer van een ex-dictator (Baby Doc) en een omstreden ex-president (Aristide) tijdens een kritieke fase van het verkiezingensproces. En dit alles natuurlijk op het enigzins apocalyptische, post-aardbeving toneel dat ons hier in de eerste plaats naartoe had gebracht.

Het waren dit soort grotere ontwikkelingen die de orde van de dag soms een tijd lang in hun greep hielden. En hoe was die orde van de dag op een normale dag dan? Nou, bijvoorbeeld altijd moeten laten weten waar je bent, zowel tijdens werk als daarna. Niet vrijuit op straat mogen lopen als je even snel iets te eten moet kopen. Of een avondklok die elke dag om 10 uur ‘s avonds ingaat. Het zijn beperking van je vrijheid die je als Nederlander zeker niet altijd in de koude kleren gaan zitten. (Het heeft me zeker doen realiseren wat een groot goed vrijheid dan ook is.)

Toch hadden deze soms minder kanten van het leven vaak ook een positieve keerzijde: een van mijn meest memorabele avonden hier was bijvoorbeeld tijdens de week dat we met vijf collega’s samen in ons huis vast zaten. Zet een gekke Italiaan, een Pakistaan, drie Nederlanders samen met wat bier, een gitaar en een als trommel fungerende watertank een paar dagen in ‘eenzame opsluiting’ en kijk wat er gebeurt. Mooie tijden!

En zo zijn er natuurlijk nog veel meer voorbeelden van de momenten die het het allemaal waard maken: de oprechte blijdschap van een pas getrouwd stel dat net op tijd een nieuw huis ontvangt zodat ze alsnog een plek hebben hun huwelijksnacht samen door te brengen. Of het meemaken van een weekend lang durende voodooceremonie. En het ontmoeten van de vele inspirerende mensen die hier ondanks de moeilijke omstandigheden met fantastische dingen bezig zijn.

Een jaar werken in Haiti is een jaar lang werken in een land van extremen. Een land waar je in de kortste tijd de meest uiteen lopende emoties kunt ervaren in hun meest intense vorm; van frustratie naar enthousiasme en van verdriet naar geluk. Een plek waar je je af en toe aan het eind van de dag moedeloos afvraagt hoe het allemaal in vredesnaam nog goed moet komen. Om dan dezelfde avond nog te ontdekken dat een massa dansense Haitianen al lang heeft ontdekt hoe de constante moeilijkheden van het dagelijks bestaan prima kunnen worden gecombineerd met een moment van loslaten en oprecht genieten.

Terwijl de trein van de Wederopbouw en Verandering hier voort dendert realiseer ik me dat Haiti zo gek nog niet is: geen dag hetzelfde, nooit op de klok kijken om te zien of de dag al bijna voorbij is, en altijd wel een nieuwe interessante klus die nog gedaan moet worden.  Je kan over Haiti zeggen wat je wilt, maar er leven is Leven met een hoofdletter L.

Aan het werk in Haiti

webredactie

Reageer



Top